هفته‌گذشته دريك نگاه (21)

«إِنَّ اللّهَ يَأْمُرُكُمْ أَن تُؤدُّواْ الأَمَانَاتِ إِلَى أَهْلِهَا وَإِذَا حَكَمْتُم بَيْنَ النَّاسِ أَن تَحْكُمُواْ بِالْعَدْلِ…»﴿نساء-58﴾

بركناري دو وزير كليدي كابينه نهم توسط رئيس‌جمهور از مهمترين رويدادهاي داخلي طي هفته گذشته بود كه با واكنش‌هاي متعددي مواجه شد، حال از روي دلسوزي و يا كينه‌توزي با دولت جديد، چنانكه رئيس قوه قضائيه با وجود انتقادهاي جدي كه به دستگاه تابعه وي بويژه در خصوص مبارزه با مفاسد اقتصادي وارداست بار ديگر مواضع قبلي خود را تكرار و از اقدام دولت در جابجايي مكرر مديران و وزراء انتقاد كرد. در اين ميان اگرچه وجه ايده آل آني است كه دولت از ابتدا وزراي قوي و كارآمد را شناسايي و به مجلس معرفي كند تا با همكاري مجلس ثبات مديريت حفظ شود (چه اينكه معمولا حدود يكسال طول مي‌كشد تا وزير جديد با زير و بم وزارتخانه متبوع آشنا و وارد اقدامات جدي شود) اما به هر حال وقتي روشن شود كه وزير يا مديري توانايي لازم براي انجام وظايف و مسئوليت‌هاي محوله را ندارد بي‌تفاوتي مقام مافوق كه باعث تحميل هزينه‌ها هنگفت به مردم مي‌شود جايزنيست ،مهم اينست كه رئيس‌جمهور در اين مقطع به دور از فشارهاي حزبي و جناحي مديراني متخصص و متعهد را براي اداره اين دو وزارتخانه كه بيش از صد هزار ميليارد تومان از بودجه نظام را در اختيار دارند به مجلس معرفي نمايد.

سفر دوره‌اي دكتر احمدي‌نژاد به افغانستان، تركمنستان و نهايتاً قرقيزستان براي شركت در اجلاس منطقه‌اي شانگهاي پس از امضاي چندين تفاهم‌نامه و قرارداد همكاري با اين كشورها از ديگر رويدادهاي مهم هفته گذشته بود. كشورهاي عضو پيمان شانگهاي با محوريت چين و روسيه حدود نيمي از جمعيت جهان را دربرمي‌گيرند و اگرچه اين پيمان در ابتدا بامحوريت اهداف اقتصادي تاسيس شد گرايش روزافزون آن به مسائل امنيتي(چنانكه در رزمايش بزرگ نظامي اعضاي اين‌پيمان در جنوب روسيه طي اين هفته آشكار شد) در جهت مقابله با يكه‌تازيهاي غرب بويژه آمريكا در قالب طرح سپر دفاع موشكي اهميت مضاعفي بدان داده است، دراين ميان ارتقاء جايگاه ايران از عضو ناظر به عضويت دائم اين سازمان كه در اجلاس بيشكك نيز با استقبال كلي اعضاء همراه بود در ميان مدت مي‌تواند توان مانور كشورمان را در برابر تهديدهاي كاخ سفيد افزايش دهد.

در اين هفته همچنين حضور پرويز مشرف در اجلاس همگرايي سران قبائل مرزي افغانستان و پاكستان در كابل كه باهدف مقابله با اقدامات طالبان و القاعده برگزار شد مورد توجه رسانه‌هاي منطقه‌اي قرار گرفت، همزمان گزارشي از سوي نهادهاي مسئول منتشر شد كه نشان مي‌داد از زمان اشغال افغانستان تاكنون توليد و صدور مواد مخدر در اين كشور بيش از 30 برابر افزايش يافته است، اينهمه حاكي از نوعي رابطه هدفمند ميان گروه‌هاي تروريستي و اشغالگران بيگانه است.

چنانكه در عراق نيز بزرگترين عمليات تروريست‌ها در غرب اين كشور در روزچهارشنبه منجر به كشته شدن بيش از 600 غيرنظامي و زخمي شدن صدها زن و كودك گرديد حال آنكه براساس مقررات بين‌المللي اشغالگران مسئول تامين امنيت در اين كشور هستند.

ديگر اينكه هفته گذشته مقامات واشنگتن و تل‌آويو رسما قرارداد كمك تسليحاتي 30 ميليارد دلاري آمريكا به رژيم صهيونيستي طي ده سال رابه امضاء رساندند و با وقاحت تمام آنرا در رسانه‌ها منعكس كردند حال اينكه چرا كشورهاي اسلامي از كمك به مقاومت مردمي لبنان و فلسطين ابراز نگراني مي‌كنند و بعضا از حمايت‌هاي مردمي نيز ممانعت بعمل مي‌آورند سئوالي است كه خود بايد پاسخگو باشند.

اما گزارش وزير رفاه و تامين اجتماعي در خصوص وجود 2/9 ميليون ايراني زير خط فقر مطلق و شديد كه عضو كميسيون اجتماعي‌مجلس شوراي اسلامي آمار واقعي را بالاي 12 ميليون نفر اعلام كرد حاكي از فاجعه‌اي است كه كمتر با واكنش احزاب و گروه‌هاي مدعي عدالت در جامعه مواجه شد، اين در شرايطي است كه دستگاه قضايي ما در برخورد بامفسدان بزرگ اقتصادي ضعيف عمل كرده و بسياري از مديران اجرايي و قانونگذار نيز نتوانسته‌اند منابع عظيم ملي اعم از مادي و انساني را به نحو مطلوبي براي مهار فقر و درماندگي اين قشر عظيم از نيازمندان بكار گيرند در اين ميان از احزاب و گروه‌هاي سياسي انتظار مي‌رود به جاي ائتلاف و شعار دادن براي كسب قدرت درآستانه‌انتخابات با مطالعات دقيق برنامه‌هايشان را براي ساماندهي امكانات و رفع مشكلات واقعي‌مردم ارائه دهند.