نياز ما به انقلاب فرهنگي
نياز ما به انقلاب فرهنگي
«قَالُواْ سُبْحَانَكَ لاَ عِلْمَ لَنَا إِلاَّ مَا عَلَّمْتَنَا إِنَّكَ أَنتَ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ » (بقره ، 32)
امروز اول مهرماه مصادف است با بازگشايي مدارس و دانشگاه‌ها و ورود بيش از 14 ميليون و 200 هزار دانش‌آموز و 3 ميليون و 350 هزار دانشجو به كلاس‌هاي درس، رهبر معظم انقلاب كه به حق اصلاح نظام تعليم و تربيت كشور را محور توسعه حقيقي مي‌دانند روز 12 ارديبهشت سال جاري در ديدار وزير و مسئولان آموزش و پرورش كشور از لزوم تحول بنيادين در اين عرصه سخن گفتند، معظم‌له در سالهاي پيشين از جمله در ديدار سال گذشته وزير علوم و رؤساي دانشگاه‌ها از لزوم تغييرات اساسي در نظام آموزش عالي و حركت كشور به سمت توليد علم و تربيت نيروهاي متخصص متناسب با نيازهاي واقعي جامعه سخن گفته و در سال جاري نيز با توجه به عدم ارائه گزارش مربوط به عملكرد گذشته در اين رابطه از پذيرفتن رؤساي دانشگاه‌ها امتناع ورزيدند، با اين حال به رغم تاكيدات مكرر متاسفانه هنوز تحول جدي را در عرصه تعليم و تربيت كشور شاهد نبوده‌ايم و به يقين مي‌توان گفت از هزينه‌هاي هنگفتي كه دراين عرصه مي‌شود به هيچ وجه بهره‌وري لازم صورت نمي‌گيرد و درحوزه پژوهشي نيز به رغم تاكيد برنامه چهارم توسعه بودجه محدود مصوب نيزجذب نمي‌شود كه به نظام آموزشي ما بي‌ارتباط نيست.
در اين ميان آنكه بيش ازهمه مورد توجه ومسئول مي‌باشد« شوراي عالي انقلاب فرهنگي » است كه در ساليان گذشته با وجود جايگاه و اختيارات گسترده تا حد زيادي جنبه تشريفاتي داشته و هيچگاه از دبيرخانه‌اي فعال و كارآمد براي ورود به حوزه‌هاي كلان آموزشي و فرهنگي برخوردار نبوده است.
كشور ما امروز به نخبگاني شجاع و تحول‌خواه نيازمند است كه به طور اساسي به مطالعه و دگرگون‌سازي متون و منابع آموزشي در مدارس و دانشگاه‌ها همت گمارند و انقلاب فرهنگي دوم را رقم زنند.
انقلاب فرهنگي دوم بي‌گمان عزم جدي آحاد جامعه علمي كشور را مي‌طلبد و در اين ميان طلاب ودانشجويان به سبب روحيه شجاعانه و نوگراي خود در كنار اساتيد دلسوخته و باتجربه نقش محوري خواهند داشت.
بياييد باور كنيم كه بخش عمده‌اي از آنچه در مدارس و دانشگاه‌هاي ما آموزش داده مي‌شود هيچ دردي از مردم ما و دنيا را دوا نمي‌كند و ازسوي ديگربسياري از نيازهاي اساسي ايران و جهان و حتي نيازهاي فردي و خانوادگي دانش‌آموزان و دانشجويان آموزش داده نمي‌شود و دانش‌آموختگان ما نيز روحيه و توان پژوهشي لازم را ندارند و تا اين نظام اصلاح نشود نمي‌توان به پيشرفت‌هاي كشور در ساير زمينه‌ها از جمله در بعد اقتصادي چندان اميدوار بود.اميد است در سال تحصيلي جديد گامهاي مؤثرتري در راستاي بهبود نظام آموزشي و پژوهشي كشور برداشته شود.
