غرامت مردم ما چه ميشود؟
غرامت مردم ما چه ميشود؟
«خدا شما را از دوستى با كسانى باز مىدارد كه در دين با شما جنگ كرده وشما را از خانههايتان بيرون رانده ودربيرونراندنتان بايكديگرهمپشتى كردهاند وهر كس آنان را به دوستى گيرد آنان همان ستمگرانند » (ممتحنهـ9)امروز سالروز معرفي عراق به عنوان آغازگر جنگ تحميلي بر ضد ايران از سوي سازمان ملل متحد ميباشد كه براساس مفاد قطعنامه 598 شوراي امنيت صورت پذيرفت، اما با وجود آنكه در اين قطعنامه تاكيد شده است كه پس از شناسايي متجاوز لازم است خسارات وارده توسط كميتهاي تعيين و به كشور مورد تجاوز پرداخت شود ـ اين رقم حسب برآوردهاي سازمان ملل حدود 190 ميليارد دلار خسارت مادي و حسب اعلام مسئولان بلندپايه جمهوري اسلامي بيش از 1000 ميليارد دلار ميباشدـ تاكنون حتي يك دلار به عنوان غرامت توسط مسئولان كشورمان دريافت نشده است مگر تعدادي هواپيماي صدام كه در زمان حمله آمريكا آنها را به ايران فرستاد و به شكل نه چندان مناسبي مصادره شدند!
اين در شرايطي است كه كشور كويت تاكنون بيش از 50 درصد از غرامات پنجاه ميليارد دلاري خود را در جريان تجاوز عراق در سال 1990 ، از محل فروش نفت عراق دريافت نموده است.
اصولا بخشندگي و كمك به هم نوع در فرهنگ ما امري پسنديده و مطلوب است اما به شرط آنكه فرد از جيب خودش ببخشد و نه مال ملت را.
وقتي شنيديم دستگاه ديپلماسي ما پس از 28 سال حاضر شده است تابوي مذاكره با شيطان بزرگ را بشكند و با مقامات آمريكايي در خصوص مسائل عراق وارد گفتگو شود بلافاصله ذهنمان به سوي غرامتهاي هنگفت رفت و اينكه دولتمردان ما عزم خود را براي كسب حقوق ملت در اين رابطه جزم كردهاند اما هر چه گذشت مشاهده كرديم كه نه تنها خسارتي دريافت نشد بلكه بذل و بخششها از جمله در جريان كنفرانس شرمالشيخ كه با حضور ايران و آمريكا پيرامون مسائل عراق در مصر برگزار شد(باكمك يك ميليارد دلاري) ادامه يافت و اشغالگران يك تنه به غارت منابع هنگفت زيرزميني و عتيقهجات عراق پرداختند.
اكنون سئوال اينجاست كه براساس منافع ملي و مصالح اسلامي واقعا اولويتهاي سياست خارجي ما در خصوص عراق كدامست و اساساً ماحصل سه دوره مذاكرات رودرروي نمايندگان ايران با اشغالگران عراق ـ كه مسئول رسمي بدهيهاي دولت سابق اين كشور محسوب مي شوند ـ در بغداد چه بوده است؟
