فاجعه یمن و کوتاهی ما
"يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ مَا لَكُمْ إِذَا قِيلَ لَكُمُ انفِرُواْ فِي سَبِيلِ اللّهِ اثَّاقَلْتُمْ إِلَى الأَرْضِ أَرَضِيتُم بِالْحَيَاةِ الدُّنْيَا مِنَ الآخِرَةِ فَمَا مَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا فِي الآخِرَةِ إِلاَّ قَلِيلٌ "
اى كسانى كه ايمان آوردهايد شما را چه شده است كه چون به شما گفته مىشود در راه خدا بسيجشويد كندى به خرج مىدهيد آيا به جاى آخرت به زندگى دنيا دل خوش كردهايد متاع زندگى دنيا در برابر آخرت جز اندكى نيست .
مدتی است که جنگنده های آمریکایی و سعودی به کمک حکومت فاسد صنعاء به قتل و کشتار مسلمانان مظلوم یمنی می پردازند. در طول ایام عزاداری ماه محرم مدام فکر می کردم چه شده است که ما با وجود عشقی که به آرمان و منش مولایمان حسین (ع) داریم ، اینگونه نسبت به ظلمی که بر مستضعفین و بویزه مسلمانان دنیا می شود به نظاره نشسته ایم. کدامین گناه و کوتاهی اینگونه دست و بال ما را بسته است و از انجام وظایف خود بازمانده ایم. واقعاً چنین زندگی در دنیا چه ارزشی دارد؟ مگر شک داریم که دنیا متاع قلیل و زودگذر است و در بارگاه الهی باید درباره رفتار و عملکرد خود پاسخگو باشیم و حیات جاوید ما در جهان آخرت به نحوه زیست و مرگ ما در همین دنیا بستگی دارد. پس چرا فرامین الهی چنین بر زمین مانده است. همیشه کوتاهی های خود را اینگونه توجیه می کنیم که باید رهبرمان فرمان دهد تا در میدان حاضر شویم، اما کمتر می پرسیم ما با این سید فرزانه چه کرده ایم که مدام از فقدان بصیرت و کوتاهی خواص سخن می گوید و همچون بسیاری از امامان معصوم(ع) به تعداد کافی نیروی آماده برای قیام پیدا نمی کند. تنها از درگاه الهی تمنّا میکنم که به ما توفیق دهد وظایف خود را در مبارزه با ظالمان جهان اداء نموده و به حیات ذلیلانه در این دنیای پست و فانی راضی نشویم. ....
